Stereotypowe postrzeganie kobiet jako bariera na drodze ich społecznego awansu i przyczyna dyskryminacji kobiet na rynku pracy

Ukształtowany na przestrzeni wieków społeczny podział pracy wyznaczył określone rodzaje działalności kobietom i mężczyznom. Kobietom przypisano zajęcia związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego i wychowywaniem dzieci, mężczyznom aktywność poza domem. Taki podział ról spowodował powstanie stereotypów, czyli pewnych uproszczonych zbiorów przekonań dotyczących przedstawicieli obu płci, które determinują stawiane wobec nich oczekiwania, jednocześnie ograniczając wykorzystanie ich potencjału. Negatywne oddziaływanie stereotypów płciowych obserwowane jest min. w sferze aktywności zawodowej, czego konsekwencją są dysproporcje w zatrudnieniu kobiet i mężczyzn.

W Polsce zachodzą bardzo wyraźne dysproporcje między potrzebami i aspiracjami kobiet do aktywnego uczestnictwa w życiu zawodowym i publicznym a ich urzeczywistnianiem w praktyce. Choć polskie kobiety są bardzo dobrze wykształcone (kobiet z wykształceniem średnim i wyższym jest 58,3% a mężczyzn 39,8%), mają dużo mniejsze szanse na wykonywanie pracy samodzielnej i odpowiedzialnej (tylko 20% kobiet zajmuje stanowiska kierownicze). Kobiety zarabiają o 25-30% mniej aniżeli mężczyźni, wykonując pracę o takiej samej wartości. Niewielki procent kobiet piastuje wysokie stanowiska kierownicze w rządzie (tylko 4). W Sejmie jest ich 20%, w Senacie 23% a w samorządach lokalnych około 15%.

Tradycyjnemu postrzeganiu kobiety, sytuującemu ją głównie w roli opiekunki ogniska domowego przeciwstawia się ustawodawstwo Unii Europejskiej. Dla Rady Europy i Parlamentu Europejskiego problemy polityki równościowej należą do priorytetowych.

Prawo Unii Europejskiej wprowadziło pojęcie dyskryminacji, nie chcąc ażeby osoba danej płci znajdowała się bezpodstawnie w gorszej sytuacji faktycznej lub prawnej, niż osoba płci przeciwnej. Stąd też dyrektywy europejskie przeciwstawiają się tak pojmowanej dyskryminacji odnosząc ją zarówno do spraw zatrudnienia, zabezpieczenia społecznego i uczestnictwa w życiu publicznym.

Równe prawa kobiet i mężczyzn w sferze zatrudnienia

Równe prawa kobiet i mężczyzn w życiu publicznym

Dla zapewnienia faktycznej równości i uniknięcia praktyk dyskryminacyjnych ze względu na płeć ważne jest, ażeby:


1. pracodawcy, właściciele firm, kierownicy:

2. firmy doradcze, instytucje pośrednictwa pracy:

3. przedstawiciele życia publicznego, w tym ugrupowania polityczne:

4. nauczyciele: